Jim Hacker: It was the one question today to which I could give a clear, simple, straightforward and honest answer.
Sir Humphrey: Yes. Unfortunately, although the answer was indeed clear, simple and straightforward, there is some difficulty in justfiably assigning to it the fourth of the epithets you applied to the statement, inasmuch as the precise correlation between the information you communicated and the facts insofar as they can be determined and demonstrated is such as to cause epistemological problems of sufficient magnitude to lay upon the logical and semantic resources of the English language a heavier burden than they can reasonably be expected to bear.
Een heel kort berichtje voor vanavond, alleen dat La Siciliana Ribelle een aanrader in de betere bioscoop is, dat het ’s avonds nog prettig fietsen is in gezelschap, en een citaatje van huisdichter Rilke:
Es wechseln immer wieder drei Generationen. Eine findet den Gott, die zweite wölbt den engen Tempel über ihn und fesselt ihn so, und die dritte verarmt und holt Stein um Stein aus dem Gottesbau, um damit notdürftig kärgliche Hütten zu bauen. Und dann kommt eine, die den Gott wieder suchen muß; und einer solchen haben diese angehört: Dante und Botticelli und Fra Bartolome. – R.M.R., Das Florenzer Tagebuch
Het schilderij dat afgebeeld wordt is van de Duitse romantische schilder Caspar David Friedrich, Kreuz im Gebirge (1812). Het origineel is te bewonderen in Düsseldorf.
Het vorige filmpje doet het niet meer (door de gebruiker verwijderd, wellicht een rekening van Buma Stemra gekregen?), dus een nieuwe link. Zonder Kreuz im Gebirge, maar met dezelfde muziek.
Het is tenslotte zondag… Zoals mijn lezers zullen weten (allebei), begeef ik mij in politiek opzicht onder liberalen. Ik zou zelfs durven zeggen dat ik er ook één ben. Liberale politiek gaat er m.i. met name om de macht van de staat (danwel het collectief) tegenover het individu te beperken. Ieder individu moet vrij zijn om zijn eigen wegen te kiezen en zijn leven zo in te richten als hem dat goed dunkt. De staat kan faciliteren door middel van het aanbieden van onderwijs, het handhaven van een rechts- en economische orde, maar verder moet ieder het zelf maar uitzoeken.
“Aufklärung ist der Ausgang des Menschen aus seiner selbst verschuldeten Unmündigkeit.” – aldus Immanuel Kant. Dat is allemaal wel heel mooi, maar wat dan? Wat moet die individuele mens dan met die herwonnen vrijheid doen? Het is fijn dat je zelf je leven kunt inrichten, maar hóe moet je dat leven dan inrichten? Dat zijn vragen die de staat niet kan beantwoorden, omdat ieder antwoord van de staat gepaard gaat met dwang – in laatste instantie gesteund door het geweldsmonopolie van de staat. Die antwoorden moeten dan komen van buiten de staat, van filosofen, kerken, literatuur, anderen (terzijde: er zijn áltijd anderen…). De politiek loopt dan het risico met lege handen achter te blijven. Zij mag de lopende zaken regelen (pragmatisch, en zonder al te veel staatinmenging), maar de grote vergezichten, de belangrijke morele vragen blijven buiten schot.
Daarom (onder andere) moet ik maar geen politicus worden. Just a thought.
Vanavond bij een afscheid was het aan mij een paar stichtelijke woorden te spreken. Omdat het gezelschap zich niet zo leent voor echt stichtelijke taal heb ik alleen maar gememoreerd aan een mogelijkheid in Psalm 48:
Wij, o verheven Majesteit,
gedenken uw weldadigheid
in ‘t midden van uw heil’ge wooning!
Gelijk uw naam is, groote Koning,
bij ons terecht geprezen,
zoo is uw roem gerezen
en bij de volken zeer vermaard
tot aan het uiterst’ eind der aard.
Uw rechterhand, die ‘t kwaad niet duldt,
is met gerechtigheid vervuld.
Bij NRC H. van deze zaterdag, om te bginnen met een opiniestuk van Jean Tillie, bijzonder hoogleraar electorale politiek aan de UvA. Tillie betoogt dat moslims in Nederland, ondanks klagen over het tegendeel, wel degelijk geïntegreerd zijn. Politiek geïntegreerd in ieder geval.
Tillie doet sinds 1994 onderzoek naar opkomst en stemgedrag onder allochtonen, naar politieke partcipatie. Politieke participatie is, aldus Tillie een graadmeter voor integratie. Wie deelneemt aan het politieke proces onderschrijft immers de basiswaarden die eraan ten grondslag liggen, op zijn minst impliciet. Uit de gestegen en stijgende opkomst onder allochtone kiesgerechtigden, en uit het feit dat ze op normale grote middenpartijen stemmen leidt Tillie af dat het met die politieke participatie wel goed zit.
Maar is dat wel zo? Uit het onderzoek blijkt namelijk ook dat allochtonen in overgrote meerderheid PvdA stemmen. Niets ten nadele van die partij – althans niet hier en nu – maar zou een onderzoeker naar politieke integratie niet ook moeten kijken naar twee andere punten: 1. stemt men langs etnische lijnen (die vraag geldt dan ook voor de autochtone kiezer overigens), en 2. stemt men verspreid over het politieke spectrum, of vormt men een gesloten politiek blok? Het is normaal dat groepen in grote lijnen vergelijkbaar stemgedrag vertonen (jongeren die op D66 stemmen bijvoorbeeld, of mannen VVD), maar als van de Turkse en Marrokaanse Nederlanders resp. 84 en 78 procent PvdA stemt, is er meer aan de hand. Is hier sprake van een partij die nu eenmaal heel goed is in het bereiken van een groep kiezers, of gedragen de kiezers zich als groep, als blok? Het lijkt me dat Tillie nog voldoende stof tot onderzoek heeft.
Verder: prima interview met Ahmed Marcouch, politiek activist te Amsterdam. Maar ik denk niet dat ‘ie op Wouter B. moet hopen in het integratiedebat. Het vermoeide domineesverhaal van de PvdA, vertwijfeld – dat wordt het niet. Aan de andere kant, in het land der blinden is eenoog koning. De SP is stil op alle terreinen, GroenLinks alleen relevant in de grachtengordel, de VVD probeert met een slap aftreksel van Wilders het tij te keren, en mijn eigen partij D66 heeft het thema irrelevant verklaard lijkt het. En voor een bezield verhaal hoef je bij de geïnstitutionaliseerde middelmaat van het CDA al helemaal niet aan te kloppen.
Vreemd berichtje op de site van het Financieel Dagblad vanmiddag:
Groeiend aantal huizenbezitters heeft spijt van hoogte hypotheek Door: Leon Willems
Een groeiend aantal huizenbezitters heeft spijt van de hoogte van zijn hypotheek. Gemiddeld zes procent heeft spijt van de leningomvang. Dat percentage verdubbelt in de categorie consumenten die de afgelopen vijf jaar een woning heeft gekocht. Van alle typen krediet is de beleggingshypotheek de gebeten hond.
Etcetera. Maar uit de rest van artikel blijkt die kop er op zijn best met de haren bijgesleept. Uit een onderzoek onder 433 hypotheeknemers blijkt namelijk dat 94% tevreden is met de hoogte van de hypotheek, en 6% ontevreden. Verder blijkt dat naarmate mensen langer in hun huis wonen men tevredener is met zijn hypotheek. Of andersom: 6% is ontevreden, en met name de verse huiseigenaren heeft spijt van de hoogte van het bedrag.
Uit niets blijkt dat het aantal hypotheeknemers dat spijt heeft van de hoogte van het bedrag gegroeid is. Het zou kunnen, en in het licht van de recessie is dat wellicht zelfs waarschijnlijk, maar uit het aangehaalde onderzoek blijkt het niet. Leon, een kleine tip: de dagbladen hebben het moeilijk. Je zult beter je best moeten doen….
Gisteravond – het was warm, te warm om binnen te blijven, dus ik ben een eindje gaan fietsen – heb ik het toch weer gedaan. Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa. Ik had mezelf beloofd niet meer toe te geven, maar toen ik thuiskwam had ik twee boeken bij me.
Ter verdediging moet ik zeggen dat het ene boek een cadeau is, en het andere een heel mooi boekje. Een uitgave van Rilkes Florenzer Tagebuch, in 1982 verschenen bij Insel Verlag. Een klein stukje:
Was bleibt einer Welt, welche die reinste Glückseligkeit in den zeitlosen Himmeln und das blutigste Leid irgendwo in der brennenden Hölle glaubt? Glanz und Dunkel, Liebe und Haβ, Sehnsucht und Verzweiflung, Erfüllung und Ewigkeit, Zorn und Zagheit – das alles gehört ihr nicht zu. Sie liegt arm und farblos mittendrin und hat eine einzige Dämmerung über Nacht und Tag.
Ik denk hierbij meteen aan puriteinen, aan geloofsgroepen die iedere kwade gedachte belonen met een donderpreek, en ieder moment van genot met een extra donderpreek. Voor wie het hele leven één langgerekte zondag is. Warm en benauwd, in driedelig zwart, en wachten. Alleen maar wachten op een ‘zeitlose Himmel’ of een ‘brennende Hölle’. – Altijd leuk om aan strenggereformeerden te denken…
Maar aan de andere kant: de talloze boeken die in 100 pagina’s uitleggen hoe je de lotto moet winnen, of gelukkig moet zijn. Die beloven ieder leed uit te bannen, van wie je de hele dag alleen maar blij moet zijn. In dezelfde hoek als hierboven: evangelische christenen, al hanteren zij een dikker boek. Maar met name seculier is er een hele industrie van ‘zaligmakers’ onstaan. Maar was bleibt eine Welt, welche nur noch glücklich sein soll?
PS: voor de cadeau-ontvanger een hint (ook uit Florenzer Tagebuch):
Da war der Bann gebrochen: es war, als wäre ich eben erst würdig geworden, in einen Kreis von Männern einzutreten, von denen ich bislang aus zehntem Munde hatte erzählen hören. Wie anders sie waren als das Gerücht!
“Visibility is a trap”, Foucault writes. The cynical observer might call me a slave of fashion if public convention decides what clothes I wear today – even when I‟m not leaving home. Indeed, the premise of visibility constitutes the most effective form of slavery imaginable, namely: a slavery without chains, without pressure, a slavery that the slave doesn’t recognise as slavery, a slavery moreover that is oft mistaken for freedom.
Het stuk gaat over de rol van moderne media (social media) in het publiek maken van het private, het verdwijnen van iedere privacy zonder dat we dat zelf ervaren als een inperking van vrijheid – in tegendeel zelfs. Het herinnert aan John Stuart Mill die de publieke opinie kwalificeert als een van de grootste bedreigingen voor de vrijheid van het individu.
Recente reacties