Logisch nadenken bij het OM
Volgens NRC Handelsblad heeft het Openbaar Ministerie bankafschriften van advocaat Peter Plasman opgevraagd – tegen alle regels in. Begrijpelijk dat Plasman not amused is, zeker als je je bedenkt dat het afluisteren van gesprekken tussen advocaat en cliënt (verdachte) eerder regel dan uitzondering is bij het OM, en dat met die gegevens – waarvan je je af kunt vragen of het OM die überhaupt zou moeten hebben – nogal vrij wordt omgegaan. Kennelijk gelden voor het OM andere regels, in de traditie van Judge Dredd: ‘I can’t break the law, I am the law.’
Volgens het OM zijn de opgevraagde en gekregen bankafschriften in een enveloppe in een kluis bewaard, en is die enveloppe nooit open gemaakt. Juist. Die verdediging zegt meer over de realiteitszin van het OM dan van de werkelijke gang van zaken. De juristen bij het OM overtreden willens en wetens regels, schaden de vertrouwelijheid van de contacten tussen (onschuldige!) verdachte en advocaat, en dat alles zonder doel. Zinloos. Gewoon omdat het kan, zou Geenstijl zeggen. Net zoals bij een verhoor het woord waterboarding valt, maar niet om te dreigen ofzo. Gewoon in een gesprek over koetjes en kalfjes. De vrienden aan de andere kant van de muur waren in ieder geval eerlijker: de Staatssicherheitsdienst luisterde ook de halve bevolking af, maar gaf wel toe dat dat de uitdrukkelijke bedoeling had de aldus verkregen informatie te gebruiken.
PS: is de vergelijking met de Stasi niet een beetje over the top? Misschien is Nederland geen Überwachungsstaat in de zin van de DDR, maar het is wel met afstand het land waar de meeste telefoontaps lopen (per hoofd van de bevolking). Enig begrip voor Erich Mielke zal men wel hebben, vermoed ik. Misschien zelfs bewondering.
Reageer