Fiddling the figures
Mijn favoriete minister Ernst Hirsch Ballin, samen met zijn staatssecretaris Nebahat Albayrak, heeft zich een nieuw doel gesteld: nog in deze kabinetsperiode moeten de recidive-cijfers met 10 procentpunt omlaag. Een nobel streven, maar er zitten wel een paar haken en ogen aan.
Ten eerste wordt de recidive onder ex-gedetineerden gemeten over een periode van zeven jaar, en zo lang zit dit kabinet nu eenmaal niet. Als de volgende verkiezingen in maart 2011 gehouden worden, hebben de beide bewindspersonen nog twee jaar. Gelukkig hebben ze dit probleem zelf ook gezien en daarom is het WODC gevraagd ‘een inschatting te maken van de resultaten op basis van de cijfers die al wel tijdens deze kabinetsperiode beschikbaar zijn’. Met andere woorden: men heeft gevraagd de methodiek aan te passen om de effectiviteit van het eigen beleid aan te tonen… Bedenk wel er effectief maar een termijn van op zijn best anderhalf jaar is. Nieuw beleid moet ontwikkeld en geïmplementeerd worden, resultaten moeten verzameld en beoordeeld worden, en de uitkomst moet vóór de verkiezingen bekend zijn.
Een tweede opmerkelijk punt in dit plan komt niet naar voren in het persbericht, maar wordt wel in de brief aan de Kamer genoemd: het vergelijkingsjaar voor het recidive-percentage is 2002. Bij een meetperiode van 7 jaar hebben we het hier dus over de gedetineerden die in 1995 zijn vrijgelaten en in de periode 1995-2002 in meer of mindere mate begeleid werden door Reclassering. De beoordeling die het WODC gaat afgeven (rara wat zullen ze zeggen?) gaat dus niet alleen over het nieuwe beleid – voor zover dat überhaupt mogelijk is in zo’n korte periode – maar tevens over alles wat er op dat gebied gebeurt is sinds 1995… Misschien zijn er geen recentere gegevens beschikbaar? Maar als dat zo is, hoe kan het WODC dan op zo’n korte termijn een beoordeling geven van het beleid in 2009? Het kan niet anders dan dat op dit moment de meest recente cijfers die over 2006, wellicht zelfs 2007 zijn – zo niet is de hele opdracht onmogelijk en kan alleen een beoordeling worden gegeven die al voor implementatie van het beleid geschreven is.
Volgens sommigen belooft de overheid te veel en kan ze het bovendien niet waarmaken. In dit geval worden de cijfers gemanipuleerd om achteraf te kunnen roepen dat déze belofte wel is ingelost – maar ook dat is een belofte te veel, een belofte bovendien die knaagt aan de geloofwaardigheid van de politiek. Om te besluiten met een citaat uit Yes Minister: ‘I pointed out that government figures are a nonsense anyway. No one denied it, but Bernard suggested that Sir Humphrey wanted to ensure that they are a complete nonsense.’
Reageer