Het Grote Donor Debat
Vreemd. Een adviescommissie doet haar werk en brengt een advies uit. De minister doet zijn werk en weegt het advies (zonder last of ruggespraak, zoals dat hoort). De minister besluit de commissie te bedanken voor haar inzet maar verder niets te doen met het advies. En Agnes Kant, Patriek (?) Lodiers e.v.a. roepen om het hardst dat hiermee de commissie geschoffeerd wordt (ach wat zielig) en dat de minister zich gedwongen zou moeten voelen het advies onverkort over te nemen.
Op het voorstel dat Ab Klink schijnt te gaan doen is het nodige af te dingen – zoals ik het nu begrijp krijgen de nabestaanden een grotere rol dan in het huidige systeem en daarmee lijkt mij het aantal effectieve donoren alleen maar af te nemen. Maar laat de discussie dan dáárover gaan, en niet over de al of niet gekwetste gevoelens van d’een of d’andere commissie. Een discussie over de zaak zelf – hoe moeten we orgaandonatie regelen en kunnen we ervoor zorgen dat meer mensen zich als donor laten registreren – zou de boel opentrekken. En ineens blijken er dan meer smaken dan Ab Klink en nationalisatie van het menselijk lichaam.
De oplettende lezer ziet dat ondergetekende geen voorstander is van wat ook wel het Belgische systeem is gaan heten. De organen van deze geregistreerde donor zijn in de eerste plaats van hemzelf, en niet van de staat. De overheid mag van mij vragen na te denken over wat te doen met mijn organen mocht ik onder bijzondere omstandigheden komen te overlijden. Maar ik heb liever niet dat mijn lichaam bij overlijden automatisch aan de staat vervalt.
Er is in het verleden al meer gepraat over het tekort aan donoren, en iedere keer weer blijkt een kamermeerderheid niet te voelen voor nationalisatie. Wordt het zo langzamerhand niet eens tijd energie te steken in andere oplossingen?
Ik blijf de omgang van de Nederlander met het donorschap toch een vreemde zaak vinden. Toen ik nog in Belgie woonde heb ik daar eigenlijk nooit echt opmerkingen over gehoord. Iedereen vindt het daar de normaalste zaak van de wereld om quasi automatisch donor te worden. Enkel de getuigen van Jehova en nog wat andere van die groepjes maken daar bezwaar tegen.
Misschien gaan wij zuidelingen toch wat luchtiger om met de dood. De meeste Belgen hebben zoiets van : “als ik dood ben voel ik het toch niet meer en als ik dan iemand anders kan helpen is dat mooi meegenomen.”
Leuk die cultuurverschillen
Die luchtigheid deel ik. Ik ben dan ook al jaren donor. Maar ik beslis dat wel graag zelf.
Hoe kan het zijn dat minister Klink ernstige bezwaren heeft tegen “het automatisch donor zijn, tenzij je bezwaar aantekent” terwijl die zelfde minister ons allen automatisch betrekt bij het electronisch patienten dossier, tenzij je bezwaar aantekent. Sterker nog je moet zelfs een copie van je paspoosrt bijvoegen bij je bezwaar, dus hier is de drempel nog wat hoger gelegd.
En hoe kan het zijn dat werkelijk niemand hem hier vragen over stelt.
Met vr.gr. Marijke Pols