Des(?)kundigen
Even terugkomend op mijn korte bijdrage van afgelopen zaterdag: het verschil tussen onderwijskunde en deskundigheid. Aanleiding was de economie-column van Mathijs Bouman in De Groene Amsterdammer van die week. Hij verwondert zich over het gemak waarmee de politiek experimenten, uitgedacht tussen de veilige muren van een ministerie, uitstort over de samenleving.
“Onderwijsdeskundigen bedenken het Nieuwe Leren, PvdA-ministers zijn enthousiast, en een hele generatie leerlingen groeit op zonder feitenkennis en zelfdiscipline.”
Nu moet ik bekennen dat ik mij niet heel intensief met alle ondewijsvernieuwingen heb beziggehouden. Maar ik heb steeds begrepen dat de door Tineke Netelenbos en Jacques Wallage nog steeds zo bejubelde vernieuwingen het werk waren van onderwijskundigen, een beroepsgroep waarover ik de afgelopen 10 jaar alleen maar negatieve geluiden gehoord heb. Maar dat kan ook komen door mijn gesprekspartners: docenten in middelbaar en hoger onderwijs, vaak zonder achtergrond in de rode beweging.
Had men iets kritischer gekeken naar de blauwdrukken uit Zoetermeer en iets meer aandacht gehad voor de onderwijsdeskundigen, dan was het misschien niet zo ver gekomen dat universiteiten en hogescholen hun eerstejaars studenten bijspijkercursussen Nederlands moeten aanbieden. Dat PABO-studenten zelf niet meer kunnen rekenen en spellen op het niveau van een elfjarige. En dat zijn geen nieuwe geluiden. Noodkreten over het niveau van onze toekomstige basisschoolleraren op de PABO bijvoorbeeld klinken al jaren. Vreemd dus dat ‘de politiek’ een speciaal rapport nodig had om tot de ontdekking te komen dat er het een en ander is misgegaan in het onderwijs.
Maar terug naar de onderwijskunde. Volgens Wikipedia is onderwijskunde “een wetenschap die het onderwijs wil beschrijven, begrijpen en verklaren, om daaruit verbeteringen aan het onderwijssysteem ingang te doen vinden.” Niet verwonderlijk dus dat de meest fantastische vernieuwingen bedacht worden. Dat is de raison d’être van de wetenschap.
Terzijde: ik heb iemand wel eens horen beweren dat een ‘kunde’ niets met wetenschap van doen heeft. Dat was in de tijd dat universiteiten aan de lopende band hippe nieuwe studierichtingen lanceerden die steevast “…kunde” heetten.
Reageer