Fjodor Tjoettsjev
zoals, op hete as, papier
Verbrandt en wat ligt na te gloeien,
En een discreet, haast dovend vuur
Het woord, de zinnen doet verschroeien -
Zo smeult van dag tot dag mijn leven
En zal ook dat in rook opgaan,
Aan helse saaiheid prijsgegeven!…
O God, dat nog een laatste keer
Dit vuur, heel even, op mocht veren!
Opdat ik vrij, niets vrezend meer,
Eerst laaien zou – en dan verteren!
Reageer