Bij NRC H. van deze zaterdag, om te bginnen met een opiniestuk van Jean Tillie, bijzonder hoogleraar electorale politiek aan de UvA. Tillie betoogt dat moslims in Nederland, ondanks klagen over het tegendeel, wel degelijk geïntegreerd zijn. Politiek geïntegreerd in ieder geval.
Tillie doet sinds 1994 onderzoek naar opkomst en stemgedrag onder allochtonen, naar politieke partcipatie. Politieke participatie is, aldus Tillie een graadmeter voor integratie. Wie deelneemt aan het politieke proces onderschrijft immers de basiswaarden die eraan ten grondslag liggen, op zijn minst impliciet. Uit de gestegen en stijgende opkomst onder allochtone kiesgerechtigden, en uit het feit dat ze op normale grote middenpartijen stemmen leidt Tillie af dat het met die politieke participatie wel goed zit.
Maar is dat wel zo? Uit het onderzoek blijkt namelijk ook dat allochtonen in overgrote meerderheid PvdA stemmen. Niets ten nadele van die partij – althans niet hier en nu – maar zou een onderzoeker naar politieke integratie niet ook moeten kijken naar twee andere punten: 1. stemt men langs etnische lijnen (die vraag geldt dan ook voor de autochtone kiezer overigens), en 2. stemt men verspreid over het politieke spectrum, of vormt men een gesloten politiek blok? Het is normaal dat groepen in grote lijnen vergelijkbaar stemgedrag vertonen (jongeren die op D66 stemmen bijvoorbeeld, of mannen VVD), maar als van de Turkse en Marrokaanse Nederlanders resp. 84 en 78 procent PvdA stemt, is er meer aan de hand. Is hier sprake van een partij die nu eenmaal heel goed is in het bereiken van een groep kiezers, of gedragen de kiezers zich als groep, als blok? Het lijkt me dat Tillie nog voldoende stof tot onderzoek heeft.
Verder: prima interview met Ahmed Marcouch, politiek activist te Amsterdam. Maar ik denk niet dat ‘ie op Wouter B. moet hopen in het integratiedebat. Het vermoeide domineesverhaal van de PvdA, vertwijfeld – dat wordt het niet. Aan de andere kant, in het land der blinden is eenoog koning. De SP is stil op alle terreinen, GroenLinks alleen relevant in de grachtengordel, de VVD probeert met een slap aftreksel van Wilders het tij te keren, en mijn eigen partij D66 heeft het thema irrelevant verklaard lijkt het. En voor een bezield verhaal hoef je bij de geïnstitutionaliseerde middelmaat van het CDA al helemaal niet aan te kloppen.
Vreemd berichtje op de site van het Financieel Dagblad vanmiddag:
Groeiend aantal huizenbezitters heeft spijt van hoogte hypotheek Door: Leon Willems
Een groeiend aantal huizenbezitters heeft spijt van de hoogte van zijn hypotheek. Gemiddeld zes procent heeft spijt van de leningomvang. Dat percentage verdubbelt in de categorie consumenten die de afgelopen vijf jaar een woning heeft gekocht. Van alle typen krediet is de beleggingshypotheek de gebeten hond.
Etcetera. Maar uit de rest van artikel blijkt die kop er op zijn best met de haren bijgesleept. Uit een onderzoek onder 433 hypotheeknemers blijkt namelijk dat 94% tevreden is met de hoogte van de hypotheek, en 6% ontevreden. Verder blijkt dat naarmate mensen langer in hun huis wonen men tevredener is met zijn hypotheek. Of andersom: 6% is ontevreden, en met name de verse huiseigenaren heeft spijt van de hoogte van het bedrag.
Uit niets blijkt dat het aantal hypotheeknemers dat spijt heeft van de hoogte van het bedrag gegroeid is. Het zou kunnen, en in het licht van de recessie is dat wellicht zelfs waarschijnlijk, maar uit het aangehaalde onderzoek blijkt het niet. Leon, een kleine tip: de dagbladen hebben het moeilijk. Je zult beter je best moeten doen….
Gisteravond – het was warm, te warm om binnen te blijven, dus ik ben een eindje gaan fietsen – heb ik het toch weer gedaan. Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa. Ik had mezelf beloofd niet meer toe te geven, maar toen ik thuiskwam had ik twee boeken bij me.
Ter verdediging moet ik zeggen dat het ene boek een cadeau is, en het andere een heel mooi boekje. Een uitgave van Rilkes Florenzer Tagebuch, in 1982 verschenen bij Insel Verlag. Een klein stukje:
Was bleibt einer Welt, welche die reinste Glückseligkeit in den zeitlosen Himmeln und das blutigste Leid irgendwo in der brennenden Hölle glaubt? Glanz und Dunkel, Liebe und Haβ, Sehnsucht und Verzweiflung, Erfüllung und Ewigkeit, Zorn und Zagheit – das alles gehört ihr nicht zu. Sie liegt arm und farblos mittendrin und hat eine einzige Dämmerung über Nacht und Tag.
Ik denk hierbij meteen aan puriteinen, aan geloofsgroepen die iedere kwade gedachte belonen met een donderpreek, en ieder moment van genot met een extra donderpreek. Voor wie het hele leven één langgerekte zondag is. Warm en benauwd, in driedelig zwart, en wachten. Alleen maar wachten op een ‘zeitlose Himmel’ of een ‘brennende Hölle’. – Altijd leuk om aan strenggereformeerden te denken…
Maar aan de andere kant: de talloze boeken die in 100 pagina’s uitleggen hoe je de lotto moet winnen, of gelukkig moet zijn. Die beloven ieder leed uit te bannen, van wie je de hele dag alleen maar blij moet zijn. In dezelfde hoek als hierboven: evangelische christenen, al hanteren zij een dikker boek. Maar met name seculier is er een hele industrie van ‘zaligmakers’ onstaan. Maar was bleibt eine Welt, welche nur noch glücklich sein soll?
PS: voor de cadeau-ontvanger een hint (ook uit Florenzer Tagebuch):
Da war der Bann gebrochen: es war, als wäre ich eben erst würdig geworden, in einen Kreis von Männern einzutreten, von denen ich bislang aus zehntem Munde hatte erzählen hören. Wie anders sie waren als das Gerücht!
“Visibility is a trap”, Foucault writes. The cynical observer might call me a slave of fashion if public convention decides what clothes I wear today – even when I‟m not leaving home. Indeed, the premise of visibility constitutes the most effective form of slavery imaginable, namely: a slavery without chains, without pressure, a slavery that the slave doesn’t recognise as slavery, a slavery moreover that is oft mistaken for freedom.
Het stuk gaat over de rol van moderne media (social media) in het publiek maken van het private, het verdwijnen van iedere privacy zonder dat we dat zelf ervaren als een inperking van vrijheid – in tegendeel zelfs. Het herinnert aan John Stuart Mill die de publieke opinie kwalificeert als een van de grootste bedreigingen voor de vrijheid van het individu.
Heet is alweer een tijd geleden dat ik hier iets achterliet – ik zal proberen de komende tijd iets actiever te zijn, te beginnen met een stukje uit NRC Handelsblad van gistermiddag:
Poolse autorijder wint zaak tegen tolweg
Het gaat om een automobilist in Polen die weigerde een deel van de tol op een stuk autosnelweg te betalen omdat hij een groot deel van het stuk in de file had gestaan. De rechter heeft nu geoordeeld dat ook gebruikers van tolwegen recht hebben op goede dienstverlening, en op compensatie als die geleverde diensten niet van de kwaliteit zijn die beloofd wordt. Dat kan nog aangename gevolgen hebben voor het rekeningrijden in Nederland, wat in de praktijk zal neerkomen op filerijden…
Als dat rekeningrijden er ooit gaat komen trouwens. Het tempo doet erg denken aan de aanleg van de A4, en die ligt er ook nog steeds niet.
Bij al dat geblaat tegenwoordig over bonussen en vertrekregelingen ben ik steeds minder geïnteresseerd in de hoogte van de bedragen, maar steeds meer in het waarom. Ik ging er altijd vanuit dat bonussen een vorm zijn van prestatiebeloning, waarbij de hoogte afhangt van de geleverde prestatie. Maar wanneer bonussen worden uitgekeerd terwijl het bedrijf bestaat bij de gratie van staatssteun, begin ik mij af te vragen over welke prestatie de beloning precies berekend wordt, en wat er moet gebeuren wil de bonus níet uitgekeerd worden. Met andere woorden: is de variabele beloning wel zo variabel, of is het (deels) een veredelde dertiende maand?
Als er vraagtekens rijzen bij de uitkering van bonussen bij ING wil ik geen krokodillentranen zien van de minister van financiën, wil ik geen loze kreten als ‘met pijn in het hart’ horen, geen gespeelde verontwaardiging op tv. Ik verwacht dan een brief van de minister aan de kamer waarin hij uitlegt hoe de vork in de steel zit, waarna in het publieke en het politieke debat een oordeel geformuleerd wordt. Dat zijn geen vertagingstactieken van een bankier met een vette bonus (ondergetekende heeft helaas geen bonusregeling en die brief kan binnen een dag of drie wel bij de kamer liggen) maar een aangeboren scepsis bij al te veel publieke verontwaardiging om het salaris van een anonieme andere.
Nog even over de krokodillentranen van Wouter Bos: waarom heeft hij zijn voorganger en partijgenoot Wim Kok, tevens commissaris bij bank-verzekeraar ING niet even gebeld en gevraagd ‘Wim, hoe zit dat nu met die bonussen bij jullie?’ – Ach nee, in de taal van Bos was dat waarschijnlijk geworden: ‘Wim, geef me drie voorbeelden van hoe je de bonussen hebt aangepakt in je jaren als commissaris… geef me dan twee voorbeelden… of één!’
Kennst du das Land, wo die Zitronen blühn,
Im dunkeln Laub die Goldorangen glühn,
Ein sanfter Wind vom blauen Himmel weht,
Die Myrte still und hoch der Lorbeer steht?
Kennst du es wohl? Dahin!
Dahin möcht’ ich mit dir,
O mein Geliebter, ziehn.
Kennst du das Haus? Auf Säulen ruht sein Dach,
Es glänzt der Saal, es schimmert das Gemach,
Und Marmorbilder stehn und sehn mich an:
Was hat man dir, du armes Kind, getan?
Kennst du es wohl? Dahin!
Dahin möcht’ ich mit dir,
O mein Beschützer, ziehn.
Kennst du den Berg und seinen Wolkensteg?
Das Maultier such im Nebel seinen Weg,
In Höhlen wohnt der Drachen alte Brut;
Es stürzt der Fels und über ihn die Flut.
Kennst du ihn wohl? Dahin!
Dahin geht unser Weg!
O Vater, laß uns ziehn!
‘In Italy for thirty years under the Borgias they had warfare, terror, murder, bloodshed – they produced Michelangelo, Leonardo da Vinci and the Renaissance. In Switzerland they had brotherly love, five hundred years of democracy and peace and what did that produce…? The cuckoo clock.’ – Orson Welles
In één van de ingezonden brieven in De Groene van deze week komen we onderstaande zin tegen:
Honderdduizenden pensioengerechtigden kunnen fluiten naar hun compensatie voor de inflatie en de loonstijgingen.
Dat van die inflatie kan ik volgen, maar waarom moeten gepensioneerden ook al weer gecompenseerd worden voor loonstijgingen van anderen? Worden zij daar slechter van dan?
En in een verder uitstekende column van Matthijs Bouman, waar vergelijkingen van het huidige economisch klimaat met eerdere crises op de hak worden genomen:
Eerst waren het de slechte jaren tachtig die ons houvast moesten bieden. Die magere economische jaren zijn we – inclusief de schoudervullingen en slechte synthesizermuziek – toch ook doorgekomen?
Pardon? Slechte synthesizermuziek? Is Matthijs de topformatie Modern Talking alweer vergeten?
