Bij het begin van dit jaar een filmpje waarmee ik weer de nodige auteursrechten schend, naar ik vrees. Daarom ook wat reclame. Het is een tekst van de dertiende eeuwse mystica Hadewijch, op muziek gezet door Louis Peter Grijp in het boek Liederen. Een heel mooie uitgave van de minne poëzie van Hadewijch, zowel in het oorspronkelijke middelnederlands als in een vertaling, mét 4 cd’s waarop de liederen gesproken of gezongen zijn opgenomen. Een absolute aanrader en aanwinst voor iedere boekenkast.
Uit een nieuwe aanwinst, met dank aan de boekhandel die bij onze oosterburen zoveel mooier en completer is:
Siehe, Engel fühlen durch den Raum
ihre unaufhörlichen Gefühle.
Unsre weißgluth wäre ihre Kühle.
Siehe, Engel glühen durch den Raum.Während uns, die wirs nicht anders wissen,
eins sich wehrt und eins umsonst geschieht,
schreiten sie, von Zielen hingerissen,
durch ihr ausgebildetes Gebiet.uit: R.M.R., Gedichte an die Nacht
In aanvulling op de vorige post: in Duitsland wordt wél een debat gevoerd over de acties van veiligheidsdiensten, volgens de regels of niet. Wellicht onder druk van de eigen geschiedenis.
Volgens NRC Handelsblad heeft het Openbaar Ministerie bankafschriften van advocaat Peter Plasman opgevraagd – tegen alle regels in. Begrijpelijk dat Plasman not amused is, zeker als je je bedenkt dat het afluisteren van gesprekken tussen advocaat en cliënt (verdachte) eerder regel dan uitzondering is bij het OM, en dat met die gegevens – waarvan je je af kunt vragen of het OM die überhaupt zou moeten hebben – nogal vrij wordt omgegaan. Kennelijk gelden voor het OM andere regels, in de traditie van Judge Dredd: ‘I can’t break the law, I am the law.’
Volgens het OM zijn de opgevraagde en gekregen bankafschriften in een enveloppe in een kluis bewaard, en is die enveloppe nooit open gemaakt. Juist. Die verdediging zegt meer over de realiteitszin van het OM dan van de werkelijke gang van zaken. De juristen bij het OM overtreden willens en wetens regels, schaden de vertrouwelijheid van de contacten tussen (onschuldige!) verdachte en advocaat, en dat alles zonder doel. Zinloos. Gewoon omdat het kan, zou Geenstijl zeggen. Net zoals bij een verhoor het woord waterboarding valt, maar niet om te dreigen ofzo. Gewoon in een gesprek over koetjes en kalfjes. De vrienden aan de andere kant van de muur waren in ieder geval eerlijker: de Staatssicherheitsdienst luisterde ook de halve bevolking af, maar gaf wel toe dat dat de uitdrukkelijke bedoeling had de aldus verkregen informatie te gebruiken.
PS: is de vergelijking met de Stasi niet een beetje over the top? Misschien is Nederland geen Überwachungsstaat in de zin van de DDR, maar het is wel met afstand het land waar de meeste telefoontaps lopen (per hoofd van de bevolking). Enig begrip voor Erich Mielke zal men wel hebben, vermoed ik. Misschien zelfs bewondering.
Ausgesetzt auf den Bergen des Herzens. Siehe, wie klein dort,
siehe: die letzte Ortschaft der Worte, und höher,
aber wie klein auch, noch ein letztes
Gehöft von Gefühl. Erkennst du’s?
Ausgesetzt auf den Bergen des Herzens. Steingrund
unter den Händen. Hier blüht wohl
einiges auf; aus stummen Absturz
blüht ein unwissendes Kraut singend hervor.
Aber der wissende? Ach, der zu wissen begann
und schweigt nun, ausgestezt auf den Bergen des Herzens.
Da geht wohl, heilen Bewußtseins,
manches umher, manches gesicherte Bergtier,
wechselt und weilt. Und der große geborgene Vogel
kreist um der Gipfel reine Verweigerung. – Aber
ungeborgen, hier auf den Bergen des Herzens…R.M.R.
Recente reacties