Überwachungsstaat

In aanvulling op de vorige post: in Duitsland wordt wél een debat gevoerd over de acties van veiligheidsdiensten, volgens de regels of niet. Wellicht onder druk van de eigen geschiedenis.

Logisch nadenken bij het OM

Volgens NRC Handelsblad heeft het Openbaar Ministerie bankafschriften van advocaat Peter Plasman opgevraagd – tegen alle regels in. Begrijpelijk dat Plasman not amused is, zeker als je je bedenkt dat het afluisteren van gesprekken tussen advocaat en cliënt (verdachte) eerder regel dan uitzondering is bij het OM, en dat met die gegevens – waarvan je je af kunt vragen of het OM die überhaupt zou moeten hebben – nogal vrij wordt omgegaan. Kennelijk gelden voor het OM andere regels, in de traditie van Judge Dredd: ‘I can’t break the law, I am the law.’

Volgens het OM zijn de opgevraagde en gekregen bankafschriften in een enveloppe in een kluis bewaard, en is die enveloppe nooit open gemaakt. Juist. Die verdediging zegt meer over de realiteitszin van het OM dan van de werkelijke gang van zaken. De juristen bij het OM overtreden willens en wetens regels, schaden de vertrouwelijheid van de contacten tussen (onschuldige!) verdachte en advocaat, en dat alles zonder doel. Zinloos. Gewoon omdat het kan, zou Geenstijl zeggen. Net zoals bij een verhoor het woord waterboarding valt, maar niet om te dreigen ofzo. Gewoon in een gesprek over koetjes en kalfjes. De vrienden aan de andere kant van de muur waren in ieder geval eerlijker: de Staatssicherheitsdienst luisterde ook de halve bevolking af, maar gaf wel toe dat dat de uitdrukkelijke bedoeling had de aldus verkregen informatie te gebruiken.

PS: is de vergelijking met de Stasi niet een beetje over the top? Misschien is Nederland geen Überwachungsstaat in de zin van de DDR, maar het is wel met afstand het land waar de meeste telefoontaps lopen (per hoofd van de bevolking). Enig begrip voor Erich Mielke zal men wel hebben, vermoed ik. Misschien zelfs bewondering.

Bijna nine-eleven

Allerzielen

 

Ausgesetzt auf den Bergen

Ausgesetzt auf den Bergen des Herzens. Siehe, wie klein dort,
siehe: die letzte Ortschaft der Worte, und höher,
aber wie klein auch, noch ein letztes
Gehöft von Gefühl. Erkennst du’s?
Ausgesetzt auf den Bergen des Herzens. Steingrund
unter den Händen. Hier blüht wohl
einiges auf; aus stummen Absturz
blüht ein unwissendes Kraut singend hervor.
Aber der wissende? Ach, der zu wissen begann
und schweigt nun, ausgestezt auf den Bergen des Herzens.
Da geht wohl, heilen Bewußtseins,
manches umher, manches gesicherte Bergtier,
wechselt und weilt. Und der große geborgene Vogel
kreist um der Gipfel reine Verweigerung. – Aber
ungeborgen, hier auf den Bergen des Herzens…

R.M.R.

Du mußt das Leben nicht verstehen

Quote of the day

Jim Hacker: It was the one question today to which I could give a clear, simple, straightforward and honest answer.

Sir Humphrey: Yes. Unfortunately, although the answer was indeed clear, simple and straightforward, there is some difficulty in justfiably assigning to it the fourth of the epithets you applied to the statement, inasmuch as the precise correlation between the information you communicated and the facts insofar as they can be determined and demonstrated is such as to cause epistemological problems of sufficient magnitude to lay upon the logical and semantic resources of the English language a heavier burden than they can reasonably be expected to bear.

Woensdag

Een heel kort berichtje voor vanavond, alleen dat La Siciliana Ribelle een aanrader in de betere bioscoop is, dat het ’s avonds nog prettig fietsen is in gezelschap, en een citaatje van huisdichter Rilke:

Es wechseln immer wieder drei Generationen. Eine findet den Gott, die zweite wölbt den engen Tempel über ihn und fesselt ihn so, und die dritte verarmt und holt Stein um Stein aus dem Gottesbau, um damit notdürftig kärgliche Hütten zu bauen. Und dann kommt eine, die den Gott wieder suchen muß; und einer solchen haben diese angehört: Dante und Botticelli und Fra Bartolome. – R.M.R., Das Florenzer Tagebuch

Nonchalance

Voor de zondag

Het schilderij dat afgebeeld wordt is van de Duitse romantische schilder Caspar David Friedrich, Kreuz im Gebirge (1812). Het origineel is te bewonderen in Düsseldorf.

Het vorige filmpje doet het niet meer (door de gebruiker verwijderd, wellicht een rekening van Buma Stemra gekregen?), dus een nieuwe link. Zonder Kreuz im Gebirge, maar met dezelfde muziek.